Δεν δεχουμε τα συνορα,δεν με χωρουν τα φαινομενα,πνιγουμαι.Την αγωνια τουτη βαθια,αιματηρα να τη ζησεις,αυτο ειναι το χρεος.Ο νους βολευεται,εχει υπομονη,του αρεσει να παιζει μα η καρδια αγριευει,δεν καταδεχεται αυτη να παιξει,πλανταει και χυμαει να ξεσκισει το διχτυ της αναγκης.Ενα μοναχα λαχταριζω.Να συλλαβω τι κρυβεται πισω απο τα φαινομενα,τι ειναι το μυστηριο που με γενναει και με σκοτωνει.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου